Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voor hem. Zoo vele duizenden Nederlanders menig oogenblik de zorgen te hebben doen weglachen, is de groote en benijdbare verdienste, op welke Van Maurik zich kan verheffen.

In zijne verhalen en novellen is Justus de eerste geweest die het Amsterdamsche volk in lief, bovenal in zorg en leed heeft doen zien. Mie de porster zal in dat opzicht lang blijven leven. Ook in de verhalen brach hij vroolijkheid in de dufheid. Klaas Komijn heeft hij onder al de „heeren van de Amsterdamsche beurs gebracht. Alle beursbezoekers hebben zich in Klaas' opmerkingen verkneukeld, en eenige hunner hebben den auteur gehuldigd door aanbieding van kunstvoorwerpen. Iets eenigs!

Van Maurik nam het leven wel waar; zag wel de nieuwe stroomingen, doch hij bleef op het standpunt van Een bittere pil, hij zag in het nieuwere meer het onbegrijpelijke en komische, dan het wezenlijke, het vaak betere. Hij wilde blijven in het leven, in het Amsterdam dat hij lief had; onder de Amsterdammers, die het goede oude niet verloochende, hij wilde blijven in het maatschappelijke leven, dat een uitbreiding van het huislijk leven was, zooals bij zijne ouders. Eene nieuwe strooming, die al het oude dreigde met vernietiging zag hem niet aan het hoofd.

De eerste sporen van sociale hervorming deden hem, in Een bittere pil om de komische zijde lachen; de krachtige ontwikkeling dier hervorming had evenmin zijn hart. Aan wat hem er in tegenstond heeft hij lucht gegeven in z'n laatste groote tooneelspel: Anarchisten.

In dit werk ontlast hij ook zijn hart van al het nieuwere in de literatuur, dat het bezwaarde. Alle tooneelwerk van Justus v. Maurik ligt tusschen Een bittere pil en Anarchisten, het een is de alpha, het ander de omega. Het toont Justus van Maurik als een schrijver één van stuk, die de oude goden van het begin, nog dient aan het einde. De jaren en het leven hebben echter

Sluiten