Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

uit! Al zijn verhalen waren onweerstaanbaar komisch, door de potsierlijke mimiek, de stembuiging en de eigenaardige woordenkeus van den verteller. Wat heelt hij ons doen lachen! en nü weenen wij om zijn heengaan.

>|s

Bij v. Maurik's dood voelde ook het volk, voelde Amsterdam het verlies. Het bleek uit de gesprekken van velen.

Gedurende zijne ziekte heeft hij menig treffend bewijs van hartelijkheid ontvangen.

Frederiek, dochtertje van een der vrienden van v. Maurik, een lief, vroolijk meisje, bracht hem voortdurend bloemen en vruchten, en wekte hem op door haar kinderlijk gesnap.

Gelaten heeft v. Maurik zijn zwaar en smartelijk lijden gedragen; hij heeft geleden zonder te klagen.

Volkomen hulpbehoevend en volkomen bereid heeft hij den dood afgewacht, op den dood gehoopt als eindelijke verlossing.

Twee dagen is hij schier zonder bewustzijn geweest. Den laatsten dag scheen hij zijne zoons niet meer te herkennen.

Aan zijne kinderen heeft hij veel gedacht. De twee oudste zoons hebben zijn lijden helpen verzachten. Als men over hen sprak, verhelderde zijn oog.

„Dag, jongens!" zijn ook de laatste woorden geweest, die hi]

gesproken heeft.

Den pleegzusters was hij dankbaar, zeer dankbaar.

Vrijdags (18 Nov. 1904) i), zag men, dat het met den lijder moest afloopen. 's Avonds te 8 uur waren zijne zoons nog bij hem geweest; hij sloeg de oogen even naar hen op, zonder te antwoorden en sliep weer in.

Tegen elf uur hoorde een der zusters een snik Justus

van Maurik was niet meer.

Na den dood van J. v. Maurik is een brief van hem gevonden van 1902. Toen reeds dacht hij dat zijn einde nabij was.

In dien brief heeft hij bepaald, dat alle werk, waaraan hij begonnen was, vernietigd moest worden.

Zoo is geschied!

1) Hij was geboren 18 Augustus 1S46, en niet, als blz. 17 vermeldt op 18 Augustus.

Sluiten