Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

uit het rijk Van in Armenië). Bijna van den eersten dag af ging het verkeerd. Mered was vroeger niet hard voor zijn slaven, al liet hij hen soms eens duchtig geeselen. Maar — om welke reden ook — hij kon den gelen langstaartigen Hethiet blijkbaar niet uitstaan. Zoo is het, om nu maar kort te zijn, er toe gekomen te kwader uur, dat hij Moe tal (zoo heette de Hethiet) aan zijn lange haarvlecht ter aarde rukte onder een vloed van smaadwoorden, en zeggende, dat hij zijn leelijke schuine x) oogen wel recht zou krijgen, de punt van zijn scherpgespitsten stok in het rechteroog stak van den brullenden en wanhopig zich werenden slaaf, dien hij daarna nog menigen geweldigen slag toediende, zoodat hij voor dood bleef liggen. De naburige slavenbezitters vonden zulk een behandeling te erg. En het is toen voornamelijk op aandrang van Joël geweest, dat Mered gedwongen is, den gehaten Hethiet, toen deze van zijn wonden hersteld was, de vrijheid te geven. Daarom wist Joël dan nu ook zoo goed, dat de uitvlucht, toen door Mered gebezigd, hem niet baten zou. Deze had namelijk beweerd, dat de wetsbepaling geen buitenlanders gold, maar alleen Hebreeuwschen slaven ten goede kwam. Maar de Leviet Zebadjahoe, die zulk een helder inzicht in de Wet van Mozes heeft, wees op het verband, waarin de hier toepasselijke Wetsbepaling voorkwam. Wel was er een aantal regels vroeger gesproken van „een Hebreeuwschen slaaf";2) maar daarna kwamen algemeene bepalingen over doodslag, menschenroof. verzet tegen de ouderlijke macht, mishandeling van vrije vrouwen, en andere 3) zaken. En eerst daarna (dus als algemeene bepaling, zonder beperking van nationaliteit) volgde het

1) De Hethiten zijn in kleur, haardracht en oogen vrijwel gelijkend op de Chineezen.

2) Exodus 21 : 2.

3) Exodus 21 : 12—25.

Sluiten