Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nu zou men naar Judeesch ') oorlogsrecht alle mannelijke bewoners kunnen dooden, de vrouwen en kinderen als slaven wegvoeren, en het vee benevens alle voorwerpen van waarde medenemen als rijke buit; maar ditmaal staat Jotham dit aan zijn krijgers niet toe. Dat er na de inneming nog wel menigeen door het zwaard zal vallen, is niet onmogelijk. Bij oorlogen in Jothams dagen telt men een paar menschenlevens evenmin hoog als in de tijden der oorlogen van Ur, of in de eeuwen, die daartusschen zijn verloopen. Maar dit blijven dan toch uitzonderingen. Jotham gaat niet richten; maar staat den Ammoniten toe, over schatting te onderhandelen. En voor een jaarlijksche uitkeering van honderd talenten zilvers, tienduizend kor tarwe en tienduizend kor gerst 2), trekt hij zijn legers straks uit het gehoorzaam gemaakte land der Kinderen Ammons terug; overtuigd, dat Ammon vooreerst 3) geen nieuwe trouwbreuk plegen zal.

Bezetting in eenige der overwonnen plaatsen4) te leggen is gewoon gebruik. Desgelijks een aantal gijzelaars te nemen tot verzekering van de naleving der gestelde en aanvaarde vredesvoorwaarden. Beide zaken zijn des te meer gewensclit, omdat de Ammoniten afgodendienaars zijn, en hun bezweren 5) van verdragen voor geloovige Israëliten derhalve niet afdoende geruststellend is. De oude afgoden der Babylonische en Akkadische voorvaderen, vervormd door invloeden van Kanaanitische, Phoenicische, Hethitische, Edomitische, Midianitische, en Egyptische herkomst, worden onder verschillende namen bij Ammoniten en Moabiten, Tyriërs en Sidoniërs, en

1) Deuteronomium 20.

2) 2 Kronieken 27 : 5a.

3) 2 Kronieken 27 : 56.

4) 2 Samuël 8 : 6, 14.

5) Ezechiël 17.

Sluiten