Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

één doel: vrijheid, onbeperkte vrijheid! Is't wonder, dat het bloed begint te bruisen, de pols sneller te slaan, nu het snoode Albion ook hen belaagt ? Hugenoten en Calvinisten — zwaar voorzeker was beider kamp. Slechts met de grootste moeite konden ze het hoofd boven water houden. Steeds door gevaren omringd, door verraad omgeven, moesten ze voortdurend tegen de lagen hunner vijanden op hun hoede zijn. Doch hun Geloof hield hen staande. Den Bijbel in de eene, het zwaard in de andere hand, streden zij met den moed der wanhoop. Hoe de strijd der Nederlandsche Calvinisten is afgeloopen? Sla Neêrlands geschiedboeken open, en toef een wijle bij het merkwaardige jaar 1648, bij den roemrijken Vrede van Westfalen, die onzeri vaderen vrijheid bracht, onafhankelijkheid en zelfstandigheid.

Innig bleef de band tussehen Calvinisten en Hugenoten ook na dien gedenkwaardigen Vrede van Munster. Al was de politiek tussehen beide

Mogendheden gewijzigd, Fran-

scheen Nederlandsehe protestanten bleven één. Dat zou vooral blijken in het droeve jaar 1685, toen de hel opnieuw haar duivelen van fanatisme had losgelaten. Voor de zooveelste maal als wild gedierte opgejaagd door de ruwe dragonders van den hardvochtigen en wreeden Louvois gekweld, getergd, gepijnigd en vertrapt, was de strijd der Hugenoten zwaar, hun lijden ontzettend. Doch het hoofd buigen voor onrechten dwingelandij, dat nooit! »Ons sterf liever!" was de leus der Boeren op de

jan van Riebeek. bijeenkomst te Kleinfontein; —

xjusqu'a la mort!" was het wachtwoord van den trouwen Hugenoot. Dan liever het vaderland verlaten, al zou ook het heimwee den boezem verteren. En ze wendden den blik naar het gastvrije Noorden, naar de vruchtbare boorden van Rijn en Maas, van IJsel en Schelde, waar hun een hartelijke ontvangst wachtte. En voort ging het ook naar de Nederlandsehe koloniën, inzonderheid naar de Kaapkolonie, waar de wakkere Jan van Riebkek ruim dertig jaar geleden de vlag van de