Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de Britsche autoriteit wilde buigen, was er voor de Engelsche opperheerschappij in dit werelddeel geen zekerheid. En andermaal sloegen de Jingo's aan het werk. Cecil Rhodes met zijn sleep van aandeelhouders, en achter hem de Engelsche Regeering, knarsetandend van spijt en woede over het geleden échec, — met nog meer driestheid en brutaliteit trad deze partij thans op, en de zalvende Chamberlain gaf er nu duidelijk blijk van, waar het de Britsche regeering om te doen was. Hoewel in Engeland niet kan geloochend worden — het rapport, door de Zuidafrikaansche Commissie uitgebracht, is daar om het te bewijzen — dat Rhodes een bedrieger, een huichelaar, een roover, een rechtsverkrachter en een machtsmisbruiker is; — toch heeft men durven voorstellen om geen straf op dezen booswicht toe te passen. Veroordeeld door de geheele wereld, is de vriend van Chamberlain ongehinderd naar Zuid-Afrika teruggekeerd om het vuurtje op nieuw aan te blazen. Dat dit laatste hem ook thans weer gelukt is, — de jongste gebeurtenissen bevestigen het.

Intusschen moesten de heeren wel bekennen, dat het complot Chamberlain-Rhodes-Philips niets had uitgericht; Oom Paul was hun allemaal te slim af geweest. Daarom zou men thans Dconstitutioneele middelen" te baat nemen. De zoogenaamde Suzereiniteitskwestie was een geliefd stokpaardje voor de Britsche woelwaters, en ook heer Chamberlain zou daar wel een mouw aan weten te passen. Verbeeld u, dat de conventie van 1884, welke die van 1881 had te niet gedaan, deze kwestie al voor goed opgelost had! Doch heer Chamberlain wist er wel raad op, gelijk we zien zullen. Na den Jameson-inval had de Volksraad der Zuidafrikaansche Republiek eenige wetten gepasseerd, welke in het belang der veiligheid noodig werden geacht; zoo b. v. een wet, krachtens welke gevaarlijke personen door de regeering over de grens konden gezet worden, en een andere, volgens welke aan personen, die zonder middelen van bestaan waren of aan besmettelijke ziekten leden, de toegang tot de Republiek kon geweigerd worden. Nu zou ieder sterveling beweren, dat de Volksraad hiertoe volkomen bevoegd was. Chamberlain dacht er evenwel heel anders over en verklaarde, dat beide wetten in strijd waren met de Londensche Conventie. Maar hij had nog meer op zijn kerfstok: den 6 Maart 1897 zond hij een heel lijstje met grieven naar Pretoria. Er waren met Nederland en Portugal tractaten gesloten buiten Engeland om; — de Republiek was, zonder toe-

1) Van Goch. Weerstaat den Rhodesgeest.

Sluiten