Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met hun aartsvaderlijk leven en bedrijf, en dus besloten zij hun eigendommen te gelde te maken en maar weer te gaan «trekken." En zoo geschiedde het, dat een stuk land, thans millioenen waard, voor vijf duizend pond verkocht werd, en dat b. v. een Engelsche firma een «plaats" voor zes duizend pond kocht om die later voor honderd duizend pond van de hand te zetten.

Ja, een Fransche schrijfster verhaalt zelfs, dat de Boer Dutoit zóó verschrikt was, toen men bij hem kwam om zijn plaats af te koopen, dat hij des nachts zijn ossen voor den wagen spande, zijn gezin, zijn geld, zijn meubelen en beddegoed oplaadde en wegreed.

In het jaar 1882 waren vier mijnen door de regeering erkend nl. Dutoitspan, De Beers, Buitfontein en Kimberley. De persoonlijke bezit-

Station Jagersfontein.

ters van de verschillende claims — vierkante stukken diamanthoudenden grond — konden het echter niet klaar spelen. Ze werden gaandeweg door maatschappijen verdrongen, die in staat waren kostbare machinerieën te betalen en diep in de aardkorst door te dringen. Want inderdaad de exploitatiekosten waren enorm. De winsten waren ontzaglijk, zegt Dr. Muller, !) maar — ze werden niet behaald zonder het wagen van veel geld, zonder het tentoonspreiden van groote werkkracht, vindingrijkheid en taai doorzetten.

Niet slechts werden er kostbare werktuigen vereischt, maar men moest het water in de putten geregeld loozen, men moest aardstortin-

1) Dr. Hendrik P. N. Muller. Zuid-Afrika.