is toegevoegd aan uw favorieten.

Handboek der ziekenverpleging

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

pelooze wezens die er zijn; de meesten sterven na een lang lijden, dat eene oordeelkundige verpleging althans zoo dragelijk mogelijk moet maken.

241 De meest bekende dezer ziekten is de tabes dorsalis of ruggemergstering. Zoolang de patienten nog rondloopen hebben ze geen verpleging noodig; anders wordt dit zoodra de beenen hun dienst gaan weigeren, en ze te bed moeten blijven of hoogstens in een ziekenwagentje rondgereden kunnen worden. Dit stadium kan nog jaren duren, totdat ze eindelijk blaasverlamming (incontinentia urinae), cystitis en decubitus krijgen en hieraan overlijden.

Andere ruggemergs- en hersenziekten geven weer andere verlammingen, bijv. van de bovenste extremiteiten (armen) of van aangezichtsspieren, hetgeen weer andere eischen aan de verpleging stelt, meer met het oog op de voeding. Patienten met verlamde armen moeten natuurlijk gevoerd worden, maar indien de wangspieren verlamd zijn is niet alleen het kauwen bemoeielijkt doordat de tong niet meer door de wangen geholpen wordt om het voedsel tusschen de kiezen te houden, maar ook het slikken gaat moeilijker omdat de spijsbrok eerder voor uit den mond valt dan achterin gebracht wordt. Ten slotte kunnen ook de slikspieren verlammen, waardoor de arme zieken zich voortdurend verslikken en ten slotte eene longontsteking krijgen door de spijsdeeltjes die hierdoor in de longen in plaats van in de maag terechtgekomen zijn (aspiratie-pneumonie).

242 Eene andere ruggemergsziekte van belang en welke meest bij jonge kinderen optreedt, is die welke aanleiding geeft tot het ontstaan van meestal blijvende verlammingen. De ziekte begint met krampen en koorts, waarna spoedig de verlamming van verschillende spieren volgt, die slechts gedeeltelijk weder terecht komt. De ledematen die verlamd waren, blijven ook achterin groei en worden misvormd door de ongelijkmatige werking der spieren. Ieder kent uit zijne omgeving wel personen met een lammen arm, een verkort been, met horrelvoet, een vertrokken gezicht, die zij „uit de stuipjes zouden overgehouden hebben"; dit nu zijn meestal gevolgen van de besproken ruggeniergsontsteking.

243 Tot groote hulpeloosheid door verlammingen en daarom tot hulpzoeken van eene goede verpl. geven ook dikwijls aanleiding de gevolgen eener beroerte. Eene beroerte, eene apoplexie is eene bloeduitstorting in de hersenen door het bersten van een grooter of kleiner bloedvaatje. De wanden van dat bloedvaatje waren al lang ziek; op een bepaald oogenblik konden zij den druk van het door het hart voortgestuwde bloed niet meer weerstaan en er kwam eene scheur in. Het bloed dringt tusschen het omringende weefsel in en vernietigt enkele celletjes door druk. Voor het grootste deel wordt het in den regel weer opge