Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

andere, aan het voeteneinde zich bevindende, hem aan de beenen, lichten hem tegelijkertijd op en verplaatsen hem evenwijdig aan zichzelven *). Zelfs bij matig zware patienten wordt hiervoor echter nog al kracht vereischt.

Is de patiënt niet heelemaal hulpeloos, dan kan men hem nog op een van de andere afgebeelde manieren steunen (fig. 84 en 85).

Veronderstel nu dat aan eene ziekeninrichting een rijtuig voor-

, , , scnreven is, een mei een nuueu-

Fic. 85«. Twee wijzen waarop men de handen / ,

kan houden bij het dragen vaneen patiënt, fractuur niet ZOO de armen Om

zooais in ag. 85 voorgesteld is. jg borst siaan als iemand die alleen een hoofdwond heeft, enz. Heeft zij zich aldus eenigszins van den toestand vergewist, dan loope zij achter het rijtuig om, opene het andere portier en neme den patiënt op zooals zij meent naar aanleiding van het zooeven gezegde hem het minst pijn of nadeel te veroorzaken. Eene andere zuster neemt hem aan de beenen, en zoo wordt hij op den gereedgehouden brancard gelegd. Is het iemand met een gebroken been, dan denke men aan het gevaar vroeger reeds besproken om van eene misschien eenvoudige fractuur eene gecompliceerde te maken. In allen gevalle is het minste verroeren van een paar gebroken beenuiteinden hevig pijnlijk en men neme dus de voorzorg om eerst een spalk of een plank onder het been te schuiven vóór men het aanvat. Zijn geen van beide bij de hand, dan kan met voordeel het gezonde been als spalk gebruikt worden doordat men, beide beenen tegen elkander klemmend, ze beiden tegelijk opneemt.

Bij het ontkleeden van een verwonde zijn ook enkele 289 opmerkingen te maken. Als eerste regel geldt altijd te beginnen met het gezonde been, den gezonden arm, terwijl een ander de pijnlijke plaats steunt. Verder wensch ik hierbij te waarschuwen tegen het in zooveel boeken aanbevolen stuksnijden der kleederen. Dit is bijna nooit noodig! Het is zonder kwestie beter de kleederen op te offeren dan den patiënt pijn te doen, en daarom is het wel goed zich altijd te binnen te brengen dan ten slotte dit middel als practisch overblijft, maar nog beter is om beide te

rijdt met een patiënt, en dat aan eenige verpl. opgedragen wordt dezen binnen te brengen, dan hebben zij het volgende te doen: Een van allen neemt de hoofdleiding op zich en begint met te vragen wat er aan scheelt. Een patiënt met een gebroken been kan men niet zoo aan de beenen opnemen als boven be-

nnUwntfAVi -JtM Ann rn£it Ofin VI hhpn.

•) Zooals men kinderen ^jonast".

Sluiten