is toegevoegd aan uw favorieten.

De mensch in den IJstijd in Europa en de ontwikkeling zijner beschaving tot aan het einde van den Steentijd

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn naaste verwante is het, door den russischen reiziger Przewalski niet lang geleden in Mongolië ontdekte wilde paard, dat tengevolge van aanhoudende vervolging door den mensch tegenwoordig tot de afgelegen woestenijen tusschen het Altaï-gebergte en het Thiansjan of het hemelsgebergte beperkt is. Ook bij de temming van dit dier hebben zonder twijfel niet in de eerste plaats zuiver praktische behoeften van het dagelijksch leven, doch meer godsdienstige opvattingen medegewerkt. Om het paard tot offeranden steeds ter beschikking te hebben, werd het eerst in omheinde ruimten als een heilig, d. i. aan de Godheid gewijd dier, in half wilden toestand gehouden. Dit was nog bij de Slaven en andere arische stammen in zeer oud-historische tijden het geval. Volgens de primitieve opvatting van dezen tijd schepte de Godheid in dit bezit evenveel behagen, als het de trots was van machtige vorsten, om met zulke waardevolle bezittingen te kunnen pronken.

Later vergenoegde men zich er mede, aan de Godheid enkele dieren te offeren, die door hunne huidskleur zich onderscheidden en slechts deze binnen de heilige plaatsen gevangen te houden, terwijl de gewoon gekleurde dieren, zonder bedenken tot den dienst des menschen werden aangewend. Vooral witte, zeldzamer volmaakt zwarte dieren, werden op deze wijze onderscheiden. Volgens het bericht van Peter von Duisburg waagden nog bij de vroegere Pruissen sommigen het niet, op zwarte, anderen op witte paarden te rijden „wegens hunne Goden", zooals de berichtgever trouwhartig, doch bedenkelijk opmerkt, daar hij zich dit voor hem dwaze denkbeeld niet verklaren kan. Zulke 1 ijfrossen der Godheid begeleidden nog de perzische koningen op hunne veldtochten, en bij de Slaven en Germanen werden zij nog in historischen tijd op de gewijde plaatsen gehouden.

Toen de oude Goden in het geloof van het volk waren teruggedrongen, traden de heiligen in hunne plaats. Zoo kwam voor den „schimmelrijder" Wodan de heilige Michael of Georg in de plaats. Ook de machtige vorsten van den voortijd laat de duitsche volksoverlevering op witte paar-