Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij het genoemde voorwerp moest zoeken. Als bijv. achter het geschreven woord ab een dier geteekend was, dan was geen twijfel meer mogelijk, dat dit teeken hier in de beteeKenis van „kalf stond. En als men in het schrift naar zoodanigen uitweg werd gevoerd, moet deze ook in de taal niet alleen noodig geweest zijn, doch ook werkelijk hebben bestaan.

Dikwijls kunnen reeds de omstandigheden der sprekenden zulke ter aanduiding dienende afbeeldingen van het schrift vervangen hebben. Als bijv. de herder aan zijn heer een bericht bracht, wist deze zonder er over na te denken, in welken kring van begrippen hij de voorwerpen moest zoeken, waarvan gene spreken zou. Overigens vulden ook de gebaren en de klemtoon de taal belangrijk aan.

^ ^0 kan men nog de meerdere of mindere geestelijke ontwikkeling van een mensch herkennen uit het grootere of kleinere aantal nabootsende en beschrijvende gebaren, die hij onder het spreken ter hulp neemt. Doch ook in den meest ontwikkelde schuilt nog een overblijfsel van die uit lang vervlogen tijden geërfde gewoonte. Bijna niemand zal den schrik beschrijven, die hem bijv. door een metergroote slang bevangen heeft, zonder onwillekeurig de lengte, die toch iedereen kent, door de armen uit te strekken aan te geven Deze gebarentaal, die tegenwoordig bij doofstommen tot een eigenlijke, zelfstandige taal ontwikkeld is, moest des te noodzakelijker zijn, om zich over en weêr verstaanbaar te maken, naarmate de klanktaal armer was. Xog in het Oud-Egyptisch, in de taal van Soemer en Akkad, alsook in het Chineesch, die allen denzelfden toestand vertegenwoordigen, moet de gebarentaal een voornaam middel geweest zijn, om zich verstaanbaar te maken. Ja, nog tegenwoordig leven in de afgelegen oerwouden van Brazilië en in Afrika stammen, die een zóó primitieve taal spreken, dat deze zonder hulp der gebarentaal bijna niet te verstaan is en men elkander dus in het duister niet begrijpen kan.

Woord en gebaren namen bij hunne ontwikkeling blijkbaar een omgekeerden weg. Vroeger geleek het uitgeroepen woord eenigszins op het sein, dat de telegrafist

Sluiten