Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

do weg, dien zij bij de gewone breuken, als den natuurlijken hebben leeren kennen, dient ben ook bier; 't verschil bestaat alleen daarin, dat de noemers bij decimale breuken niet uitgedrukt zijn.

De wijze, waarop de verschillende bewerkingen vervolgens in de Handleiding verklaard worden, verdient met het oog op den eisch der aanschouwelijkheid allen lof. Maar, daar die lof zonder eenig voorbehoud is, voel ik mij te meer gedrongen, op een zaak opmerzaani te maken, die de prijzenswaardige kwaliteiten van dit gedeelte, m. i. zeer gevaar doet loopen. Na de verklaring toch van iedere bewerking, wijst de handleiding telkens aan, dat de leerlingen de nieuwe eigenschap in woorden moeten brengen, m. a. w., zij moeten leeren een beknopte formule voor den regel te vinden. Het opvolgen nu dier aanwijzing acht ik bedenkelijk. Wat toch is het geval? Zoodra men zich laat verleiden een regel aan te geven, kan men er vrij zeker van zijn, dat de leerlingen, al is de verklaring ook nog zoo aanschouwelijk geweest, volstrekt niet meer daaraan zullen denken, maar daarentegen met hand en tand den regel vasthouden. Nu zeggen sommigen wel, dat het voldoende is, als de leerlingen op rationeele wijze daartoe gekomen zijn; met anderen ben ik van meening, dat men daarmede niet tevreden mag zijn, en men eischen moet, dat zij de aanschouwelijke redeneering d. i. het verhaal van den natuurlijken loop der bewerking, op beknopte maar duidelijke wijze kunnen teruggeven. Nu is dat, geloof ik, alleen te bereiken, door den regel zoo lang mogelijk verborgen te houden. Weten de leerlingen b.v. eenmaal, dat men een breuk tot een anderen noemer brengt, door teller en noemer met een zelfde getal te vermenigvuldigen of te deelen, dan kan men er vast op rekenen, dat iedere toepassing van die waarheid zich eenvoudig bij hen

Sluiten