Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

afschuwen. Wij hebben nu eigenlijk alleen te maken met zijne opvatting. Dekker meende, naar hij aan Tine schrijft, dat twee verloofden elkander alles zonder voorbehoud moeten zeggen, evenals bruid en bruidegom, evenals vrouw en man. Hij is doodsbenauwd, dat er ooit een oogenblik kome, waarin zij of hij zal moeten denken: dit mag ik zeggen en dat niet.

Voor elkander, uit liefde, iets te laten, zijne hartstochten te beheerschen, acht hij kortweg huichelarij of dwaasheid.

Nu is er nog eene andere opvatting en wel deze: dat Dekkers oprechtheid geene andere bedoeling had , dan om zijne onoprechtheid te verbergen. Zoo iets zou dan b.v. in zijne verliefdheid op Cateau zijne sentimenteliteit over Cateau's ongeluk zijn. Dat ongeluk moest eigenlijk maar dienen als bliksemafleider bij Tine en als voorwendsel voor andere bedoelingen bij Cateau. In hem waren twee personen, zoo iets als Faust en Mefisto. Hier zouden we ze willen noemen Multatuli en Douwes Dekker.

Waar Multatuli handelt en spreekt, spreekt en handelt er een edelman — maar in werkelijkheid bestaat deze niet! Alleen Douwes Dekker

Sluiten