Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geest — om 't zoo maar eens te noemen — hebben daar in Cassel geschitterd; hij was daar volslagen onbekend, badend in stroomen van romantiek; de wereld buiten zijn kring daar wist niets van zijn bestaan , wie er binnen waren, zagen bewonderend en bekoord op tot den rijken man, die hun kring wist los te maken van de aarde en op te voeren naar reiner sfeer — Ottilie droomde zich met hem in het Paradijs: daar „ging de bruiloft in" en blonk de ziel in 't licht van hooger luchten. Daar was geen verleden, over de toekomst bekommerde men zich niet, in extase verzwolg het lieve smachtende meisjeshart een nooit vermoed geluk.

Ver, ver weg — Dekker herinnerde het zich en vertelde het haar, zooals het in abstractie, ontdaan van al het stoffelijke, voor hem nu bestond — ver, ver weg in het land der zonne leefde Tine, met den kleinen Edu en Nonnie, die hij nog nooit gezien had. Al Tine's trouw, al hare zielegrootheid, hare liefde, schenen nu hem zelf een Wonder; midden in dezen roman leken hem alle vroeger doorleefde phasen tooversprookjes, en de fee, de goede fee uit al die sprookjes, aan wie dit alles te danken was,

Sluiten