Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

leefde daar ginds verre in het land der zonne, waar hare lieve gedachten als geurige offeranden oprezen naar den hemel, om tot genade te stemmen voor hem!

Daar ontving hij een brief van daarginds; de moeder, die hem schreef was in-geloovig, zonder achterdocht, zonder vrees, zonder bedil, alleen vervuld van hem en van hare kinderen. De kleine Edu had zoo lief met haar gesproken: de dokter in den Haag, de Djaksa van Lebak , ze hadden gelijk, dit kind had een ongewoon gevormd hoofd, het was een koningskind! — „Hoort eens, Eduard, hoort eens! — Ik zei: „Edu, lieve jongen, de tong-tong vertelt ons,

dat het al negen uur is, kind " en met

tranen in de oogen vertelt hij, nu eerst in extase óók waardeerend en vertalend het simpele proza in klanken op rythme en maat: „Mein Kind, da schlagt die neunte Stunde, hor!" — Ottilie vindt in deze wereld het allerheerlijkste uit haar schoonsten droom en zinkt op hare knieën, haar hoofd op de zijne, rustend op hare handen, opstarend als ten gebede naar een heilige.

Sluiten