Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dames — zoo tusschen de i 7 en 20 jaar — had ieder een exemplaar van de Génestets Dichtwerken voor zich, waar niemand in las; maar ééne las voor uit Max Havelaar of de Ideën of de Minnebrieven. Zoodra ze overvallen werden, werd een-twee-drie het verboden boek weggemoffeld.

Volgens eigen ervaring, strookend met de getuigenis van zoovelen, kreeg de wereld een ander aanzien voor mij en ons, nadat we Multatuli's werken hadden gelezen: de boomen waren anders, en het licht en de wolken; wat uit sleur zoo maar voor heilig was doorgegaan, was niet langer heilig of eerwaardig; tranen werden er gestort onder het lezen van Saïdjah's treurspel; het gebed van den Onwetende werd inderdaad ons dagelijksch gebed, verdringend alle andere; we voelden ons bekoord door het Katholicisme, zooals het zich uit in zijne onnoozele naiëviteit na het verhaal van St.-Vierge; we vonden het natuurlijk, dat Kohier op Atjeh sneuvelde en dat alles daar mis liep; Tine vereerden we met oprechte devotie, Max was onze vriend, over wien we als redders hadden te waken. Het slot van den Havelaar, de sprookjes

Sluiten