Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VII.

Wij weten weinig van hun huwelijksleven in Poerwakarta, Bagelen, Menado en Amboina. Alleen van Menado iets. Kinderloos was hun huwelijk daar, soms vleiden ze zich met de hoop op een kleintje, maar het bleef uit. Toch zijn die 6 jaren, van '46 tot '52, gelukkig geweest, geloof ik. Gelukkiger nog na de geboorte van Eduard, 1 Januari '54; gelukkig tol hun vertrek uit Lebak, in '56.

De heer van Sandick heeft indertijd, in Eigen Haard meen ik, een paar scènes geschetst uit het jaar '55, toen ze van verlof uit Holland te Batavia waren, — scènes, die teekenden zeker, maar overigens alleen kunnen dienen, om mijne meening te bevestigen. Er was wel eens iets, en vooral toen was hij erg prikkelbaar, maar Tine was ten slotte Tine en Max, hèar Max, een Koning, zoo al niet officiéél, dan toch officieus.

De behoefte, om allerlei vrouwen op hem te doen verlieven, was er altijd, en ze verliefden ook; hij was in zijn schik, als er weer één meer was — 't woord is van Tine — die 't ,,te pakken had" — het woord is van hem. Maar daar ginds in Indië is dat zoo erg niet; de zeden zijn daar

Sluiten