Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat hij het gevonden had. Als hij verloor toch, was hij ontzettend prikkelbaar en hadden er aanhoudend scènes plaats. De kleine croupier wist dit en ze rilden al, zijn zusje en hij, als ze er aan dachten. Oin nu die scènes te voorkomen, had de croupier bedacht, het zoo te regelen, met het afroepen der nummers en der kleur en het stuiten of het verschuiven van het rinkelend rouletballetje, dat Dekker altijd won. En zoo werd het systeem geboren. Dan was er ten minste vrede. Maar het was een corvee voor de ziekelijke Tine, voor de kinderen en ook voor Mimi, want er moest met animo worden gespeeld, sporen van ontevredenheid of van vermoeidheid moesten verborgen gehouden worden. Hij wou niet zien, dat er door hem en om hem geleden werd.

Het is niet te verwonderen, niet waar, dat de kinderen van dit samenwonen de heugenis bewaarden als van eene ,,hel". —

Uit Tine's brieven aan mevrouw Omboni, bij Martinus Nijhoff uitgegeven , kan men zien, dat er nog iets anders haperde: tusschen de regels door leest men daar hare smart. Zij beschouwde zich van meet af als logée: alles was van Mimi

Sluiten