Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Toch is er na '74 zoo iets van vrede gekomen. Na de vreeselijke dagen te Gustavsburg, kort na de stormen in Mainz, is het betrekkelijk kalme Wiesbaden gevolgd. — Hetagiteeren is voorbij: naar 'Fine verlangt hij niet terug, — zoo nu en dan eene klacht over zijne voor hem verloren kinderen — dat is alles. Die klacht wordt in den eersten tijd na Tine's dood nog herhaald, telkens, wanneer het oude zeer werd opengereten. De arme man heeft zijn geweten niet kunnen sussen, — het moge vreemd klinken, voor menigeen ten minste, maar wddr is het naar mijne overtuiging. Ik wil niet spreken van de macht der conventie of de duurzaamheid van godsdienstbegrippen uit de jeugd — maar wel hiervan: Max Have laar heeft diep beseft, dat hij niet mocht gescheiden worden van Tine, — tot geen prijs.

Dekker heeft zich óók vergist, waar hij meende, dat het Nederlandsche publiek zoo tegen hem was om zijne werken, zijne geschriften, meen ik. Ja zeker, daar hebben zich velen aan geërgerd en gaan velen voort zich aan te ergeren. Maar de generaties na '50 aan het woord gekomen, zouden zich voor een

Sluiten