Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Voorwoord.

De oude garde begint ons te verlaten.

De een voor en de andere na stapt van het wereldtooneel af, waar zij een plaats achterlaten, die moeilijk aangevuld kan worden.

En toch het moet — tegen den dood is niemand en niets bestand.

Mannen en vrouwen, wier namen dadelijk genoemd worden als men het heeft over de beweging, ze zullen niet meer weerklinken dan als stemmen uit het verleden.

Elie Reclus is niet meer, hij, de stille en ijverige werker die ons zoo menig schoon boek leverde als resultaat zijner studiën, hij heeft zijn plaats moeten vaarwel zeggen.

Lefrangais, wiens Gedenkschriften zooveel merkwaardigs bevatten, is van ons heengegaan.

De edele Louise Michel, de „roode Louise," voor wie de heele wereld beefde bij het vernemen van haar naam en die een hart bezat groot genoeg om de geheele menschheid te omvatten, zij stierf dit jaar.

En nu wederom Elisée Reclus.

Een elk, die dien naam uitspreekt en den man gekend heeft in zijn doen en laten, in zijn werken en toewijding,

Sluiten