is toegevoegd aan uw favorieten.

Evolutie, revolutie en het anarchistisch ideaal

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

preekte men dat „de koning de beste der republieken" is of dat de toewijding bestaat in „het stellen van drie maanden armoede in dienst der maatschappij" of ook wel dat geen wapen het stembiljet kan vervangen. Van revolutie tot revolutie gelijkt de loop der geschiedenis op die van een rivier die van tijd tot tijd wordt gestuit in haar vaart door sluizen. Elke regeering, elke overwinnende partij tracht op haar beurt den stroom in te dijken ten einde hem rechts en links ten nutte te maken in de weilanden of molens. De hoop der reaktionairen is dat het altijd zoo zal gaan en dat het schaapachtige volk zich van eeuw tot eeuw zijn weg zal laten aanwijzen, de dupe zal zijn van bekwame soldaten of mooipratende advokaten.

Dit eeuwige komen en gaan dat ons aantoont in het verleden de reeks der gedeeltelijk mislukte revoluties, de oneindige arbeid der geslachten die elkander opvolgen, onophoudelijk den steen voortrollende die hen verbrijzelt; deze ironie van het lot dat gevangenen aanwijst die hun ketenen verbreken om zich opnieuw te laten kluisteren, dat alles is de oorzaak van een groot zedelijk kwaad en onder de onzen hebben wij er gezien die alle hoop verliezende en vermoeid van den strijd, de armen kruiselings over elkander sloegen en hun broeders verlatende zich aan het noodlot overgaven. Zij wisten het niet of slechts half: zij zagen nog niet precies den weg dien zij moesten volgen of wel zij hoopten zich door het lot te laten voortdrijven evenals een schip in welks zeilen een gunstige wind blaast: zij trachtten te slagen, niet door de kennis der natuurvolken of der geschiedenis, niet door hun vasten wil maar door