is toegevoegd aan uw favorieten.

Evolutie, revolutie en het anarchistisch ideaal

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gebeurde het dikwijls en zelfs meermalen in één enkel geslacht, dat de voortbrengselen niet in voldoende mate aanwezig waren voor alle leden der groep. Wat bleek er in dat geval anders over dan om te berusten, zich zoo goed als het ging te gewennen om te leven van boomschors en gras, om lange vasten te hebben zonder te sterven in afwachting dat de golf visch zou aanvoeren, of dat het wilde zwijn in het bosch zou terugkeeren of dat een nieuwe oogst zou opkiemen in de sobere vore?

Zoo gewenden de armen aan den honger. Zij die men nu droefgeestig ziet dwalen om de dampende keldergaten der onderaardsche keukens, om de schoone uitstallingen van fruithandelaars, slagers, koks, zijn lieden wier erfelijkheid hun opvoeding is geweest: zij gehoorzamen onbewust aan de moraal der ontbering, die noodig was in den tijd toen het blinde noodlot de menschen bij toeval trof, maar die nu niet meer behoeft te bestaan in een maatschappij met overvloedige rijkdommen, te midden van menschen | die het woord „Broederschap" schrijven op de muren en die onophoudelijk zich beroemen op hun menschlievendheid. En toch is het aantal ongelukkigen die de hand durven uitsteken om dit verlokkelijk aangeboden voedsel te nemen zeer onaanzienlijk; zoo vernietigt de fysieke verzwakking, door den honger veroorzaakt, den wil, doodt alle, zelfs de instinktieve energie. Overigens de hedendaagsche „Justitie" is veel gestrenger dan de oude wetten voor diefstal van een stuk brood. Men heeft onze moderne Themis een koek zien wegen op haar weegschaal en haar zwaar genoeg bevonden voor een jaar gevangenis.

„Er zullen altijd armen onder u zijn" — zoo her-