Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en de geschiedenis zou hen op een leugenachtige wijze voorstellen. Vleiers, die belang erbij hadden om de vaders te prijzen ten einde de zoons te dienen, hebben in welsprekende woorden den nacht van 4 Augustus opgevijzeld alsof het oogenblik waarop de adel zijn titels en voorrechten afstond, die reeds afgeschaft waren door het volk, het geheele ideaal der Fransche revolutie had samengevat. Als men een fiktieven afstand, gedaan onder den druk van het voltooide feit omgeeft met dien roemrijken krans, wat zou men dan wel zeggen van een werkelijk en spontaan afstaan van het onrechtmatig verworven fortuin door de oude uitzuigers? Het zou te vreezen zijn dat de bewondering en de publieke dankbaarheid hen weer zou herstellen op hun overweldigde plaats. Neen, om recht te doen, om de dingen haar natuurlijk evenwicht te doen hernemen, is het noodig dat de onderdrukten door hun eigen kracht zich verheffen, dat de beroofden hun goederen hernemen, dat de slaven hun vrijheid veroveren. Zij zullen haar pas werkelijk hebben, als zij haar veroverd hebben na zwaren strijd.

Wij kennen allen den parvenu die zich verrijkt. Hij is bijna altijd opgeblazen door den hoogmoed der fortuin en de minachting voor den arme. „Als hij te paard stijgt", zegt een Turkomaansch spreekwoord, „kent de zoon zijn vader niet." En een Hindoesche spreuk voegt er aan toe: „als de vriend in een rijtuig rijdt, houdt hij op vrienden te hebben." Maar een geheele klasse die vooruit komt, is veel gevaarlijker dan een individu. Zij staat haar geisoleerde leden niet toe te handelen buiten het gemeenschappelijk instinkt om; zij sleept hen allen voort

Sluiten