Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eerste gedachte, die bij hem opkwam was de vraag: waar zal ik al die vruchten verzamelen ? En hij besloot zijn oude schuren aftebreken en nieuwe grootore optebouwen, om dan tot zijne ziel te kunnen zeggen: neem rust, eet, drink, wees vroolijk. Dat is óók oen manier om korenvelden te bezien. Benijde wie het kan.

Doch wij vinden arm en ellendig den mensch, die niet vol eerbiedig ontzag en met diepen ootmoed óp kan zien tot de verheven Majesteit en de onverwelkelijk© schoonheid en heerlijkheid van Gods rijke schepping — en die niet de zaligheid der verrukking kent,

om uitteroepen:

„De hemelen vermelden Gods heerlijkheid en het uitspansel verkondigt Zijner handen werk" en die al zijn natuurkundige wijsheid niet vergeet bij de lezing van het eenvoudige, statige scheppingsverhaal, vol zielkundige waarheid en vromen zin met zijn: „God sprak ... en het was er".

Wie de heilige huivering der aanbidding kent, zal ook niet terstond in opstand komen, noch zich dadelijk verworpen of verongelijkt achten, als wereld en leven niet juist zijne wenschen bevredigen en zijne wegen volgen : hij zal stille zijn en bedenken, dat Gods wegen zooveel hooger zijn dan de onze als de hemelen zich verheffen boven de aarde! Is zóó te kunnen bewonderen, zóó te kunnen berusten, zóó eerbiedig en tegelijk dankbaar te kunnen zijn geen heerlijke gave ? Is dat geen goddelijk licht in de ziel, dat alle dingen des levens een blijden glans geeft?

De godsdienstige menseh ziet in den loop der wereldgeschiedenis nog iets anders dan de worsteling van zonde en zelfzucht, maar hij merkt daarin op de

Sluiten