Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mogelijk achter don sluier te zien, die hangt aan gene zijde van het graf .... maar het leven hoeft toch eene wet geopenbaard aan ieder menschenkind, dat niet voor ernstige leeringen onvatbaar is, eene wet, die te denken geeft en waarvan hot niot aan te nemen is, dat zij later niet zal heerschen : zoo wat gij zaait, o mensch, dat zult gij maaien.

Waarlijk, een avond als deze kan ons wel ontvankelijk maken voor den ernst van het Psalmwoord :

„de mensch — als eene bloem op het veld, zoo bloeit hij; gaat een windvlaag over hem heen. weg is hij en zijne woonplaats weet van hem niet meer."

Wij spraken van den ernst, waartoe een avond als deze ons stemt. Het is toch wel overbodig, niet waar? voor u er aan te herinneren dat ernst geheel iets anders is dan somberheid en droefgeestigheid en dat hij van pessimisme evenveel verschilt als lichtzinnigheid van blijdschap? Ik durf vol te houden, dat het tegendeel het geval is: waar geen ernst is, daar is geen waarachtige blijheid — de eerste is de bron van de laatste, van die ware levensvreugde, die duurzaam is ook bij bewolkte lucht, van die ware levensopgewektheid, die psalmen doet zingen ook zelfs in den nacht.

Merkt dat op ook in ons psalmwoord: hoewol het spreekt van de kortheid en broosheid van ons aardsch bestaan, wordt het zonlicht er niet door gedoofd, want het blijft in den grond een woord van edel en hoog idealisme:

Gelijk eene bloem is het leven der menschen. Ge-

Sluiten