Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verlaten; nedergeworpen, maar niet omkomende" Kn liet is immers niet te zeggen, wat een mensch zóó voor zijne naasten kan wezen . . . zooveel, neen meer, veel meer dan wat een bloem is voor de gaarde ... En zoo als 't bij de bloem is, zoo is 't feitelijk ook bij den mensch: hij weet het zelf niet, wie en wat hij voor zijne naasten is, want de onwillekeurige invloed is de grootste en de zegenrijkste; zooals die aalmoes immers ook de beste is, die wordt uitgereikt in stilte, zóo, dat zelfs de linkerhand niet weet, wat de rechter doet.

En dan vergeet ik nog het voornaamste, waardoor ons psalmwoord in waarheid wordt een woord van verzoening, verzoening met veel leed en beproeving en teleurstelling: een bloem is de doorgangsweg tot vrucht. Als de zon en de bijen haar werk hebben verricht, sluit de bloem zich, hare blaadjes vallen af, één voor één en zij sterft .... en in de stilte zet zich de vrucht. Al de sappen en krachten, die de bloem deden geuren en bloeien, dienen nu om de vrucht te doen groeien.

Zóó ook is het leven:

„Een kruis met rozen heeft de Genestet net genoemd en hij heeft vermaand:

Toch — welk ' uw gaarde De bloeme lacht u, En treur ' uw huis — O 1 oh haar toe!

Merk op de bloeme. En vloek het kruis.

Die blijft aan 't krui--. Nooit, levensmoe!

En kweek nog dankbaar Moog elke bloeme Den kleensten knop, Der aard' vergaan,

En neem met liefde De vrucht des levens

Uw last weer op! Die rijpt er aan.

Sluiten