Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Grietje om te zien, wat Miesje met de pop deed en of ze er mee spelen ging.

Een klein meisje, dat vroeger wel eens op het plaatsje kwam, bracht lekkere suikertjes, maar ze durfde ze niet zelf aan Mies geven en zei: „Miesje ziet er net uit als mijn zusje, dat dood gegaan is."

Dat was zeker heel leelijk van haar, want de groote man sprong op. Hij keek niet langer naar Miesje met de pop, maar duwde het kind van de suikertjes de deur uit. Zelf liep hij ook weg en toen hij na een langen dag weer terug kwam, had hij het leehjke ding meegebracht. Zou hij daar dien heelen dag naar gezocht hebben? Hij had het zeker noodig.

Maar Miesje schreide er om en 's nachts werd ze heel raar, praatte allemaal gekke dingen door elkaar, die niemand begreep, zelfs moeder niet. Telkens kroop ze weg en deed, alsof ze bang was voor klappen. De lamp bleef al maar aan en de vrouw zat alleen wakker. Soms schreide ze en troostte Miesje: „Stil maar liefje, vader zal je niet slaan!"

Maar soms stond ze voor een ander bed en balde haar magere vuist, alsof ze vechten wou. Maar de sterke man sliep en wist van niets. Hij snorkte.

Eindelijk werd Miesje stil, dat was, toen het zonnetje de oogen open deed en rond ging kijken; toen de lamp uitgeblazen werd. Ze zag heel wit bij het nieuwe licht. De vrouw stond op en ging naar het andere bed, waar nog gesnork uit kwam. De man sliep nog en wist van niets.

Sluiten