Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij wandelde met het kind heen en weer, maar speelde niet met haar, terwijl Lena hem nog een kopje thee in schonk.

IV.

Het ging Lena best in haar nieuwe betrekking of zooals zij het noemde, hare roeping. Ze dacht niet gaarne aan betrekking, aan salaris verdienen. Dat was niet, wat ze had gezocht. Werk had ze gevraagd en hier gevonden.

Het was dan ook telkens hare bede: „Heer maak mij getrouw in mijne roeping, help mij om het kind goed op te voeden en den armen vader zooveel mogelijk te troosten."

In het begin was het laatste zeker het zwaarste. Voor het kind te zorgen, geregeld haar melk en eten te geven, haar aan en uit te kleeden, met haar te wandelen in de frische buitenlucht, dat vroeg toewijding, aandacht; maar dien stillen man op te vroolijken, eischte tact en fijn gevoel.

Ze was altijd bang hem te hinderen, als ze met het kind dartelde, want ze voelde, dat achter dat ernstig gelaat, dat zelden bepaald somber stond, een groote smart lag verborgen, een smart, die niet in bittere verwijten of klachten uiting vond, maar stille was in overgave en ze achtte hem er te hooger om, maar gevoelde ook sterker behoefte om troost te geven.

Sluiten