Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voor Lena alleen, als Basser in zijn studeerkamer was en dacht.

Telkens hoopte ze, dat Gerrie's guitige oogjes zijn ernstig gelaat wel zouden doen glimlachen en zoo dikwijls ze kon gaf ze al spelend het kind aan hem over of zette het op zijn knie.

Kleine Gerda begon dan aan paatjes haar te trekken of klapte met haar volle knuistjes op zijn handen.

Aarzelend had ze ook al een paar keer voor de piano gestaan. Ze kon niet gelooven, dat ze op slot was en dat een jaar en zes weken zou blijven, „om den rouw, zulk een vorm zou Basser stuiten. In het muziekkastje vond ze degelijke muziek, geen deunmopjes, maar klassieken. Ook quatre-mains, dus.... ze hadden samen gespeeld, Basser en zijn vrouw. In de drie maanden, die Lena hier was, had ze nog geen enkel akkoord hooren klinken.

Toen ze weer eens in het salon was om de plant voor het raam water te geven, kreeg ze behoefte aan muziek en sloeg de pianoklep open. Stof was tusschen de reet doorgedrongen en lag in randjes op de toetsen. Lena sloeg een paar losse akkoorden aan.

„Een prachtig instrument, wat een volle toon."

Ze nam een der muziekboeken en speelde, tot Betje verschrikt de kamer instoof en riep: „O, juffrouw, u moet me niet kwalijk nemen, doet u dat niet, dominee zal het vast niet goed vinde. Vroeger maakte hij zelf veel meziek met mevrouw, maar

Sluiten