Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Wilt u mij Lena noemen, dominee, het klinkt me altijd zoo deftig in de ooren, juffrouw tegen mij. Ziet u, ik voel me nog zoo jong, liever onervaren en u is zoo...bijna zei ze zoo oud en eerwaardig maar ze ging voort, „het verschil is zoo

groot."

„Als ik er u plezier mee kan doen, dan gaarne Lena, maar nu ga ik heen, speel nog maar wat voort." Lena bleef alleen, dankbaar gestemd. Basser had nog nooit zoo lang met haar gesproken. Als hij zoo zwijgzaam was, kreeg ze soms een onbestemd gevoel, dat hij niet tevreden over haar was, maar nu merkte ze toch uit zijn vriendelijke attentie, dat hij niet in haar teleurgesteld was.

Hij scheen minder afgetrokken dan de eerste weken, Lena hoopte zoo door de vele kleine afleidingen in het huiselijk-dagelijksch leven hem op te vroolijken. Ze voelde, dat ze weldadig moesten werken, omdat ze niet met wilde kreten de smart overstemden zooals wereldpret, maar met langzamen drang terug duwden in het natuurlijk bewegen der werkelijkheid.

Ze wist telkens iets te bedenken om hem uit de stille studeerkamer, waar hij zich te veel in het eigen treurig gemoedsleven gaf, te lokken naar de huiskamer, waar op het theeuurtje de avondzon vroolijk binnenstraalde en glom in het nikkel theegoedje ; waar Gerrie's lachjes en kleinkinder-geluidjes zoo aardig de stilte braken. Gerda kende telkens nieuwe woordjes of kunstjes, om paatje te verrassen.

Zoo was het al tot gewoonte geworden, dat dominee

Sluiten