Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

pad en vroolijk klonk haar stemmetje: „Tanteje, kijk eens wat een groote madelief! Het was de mooiste van alle, maar hij hing geknakt."

Lena schrikte op, „de mooiste van alle, maar geknakt." Ze dacht aan haar boek. Huberte, de grootste, de sterkste van allen, die recht stond, waar anderen zich kromden, maar.... geknakt en ze zuchtte met haar: „O, waarom, waarom?"

Gerda klom op haar voetbankje en stak de witte bloem tusschen Lena's ceintuur.

„Dank je wel Ger, mag ik die hebben? Wat een groote. Wil jij paatje eens gaan roepen voor de thee. Zeg maar, dat het hier zoo heerlijk frisch is."

Weg wipte het kind in haar luchtig rose jurkje en kwam heel gauw aan paatjes hand dansend terug. Lena schonk thee en legde het boek op zij. Basser nam het op.

„Zoo, „„Vragensmoede"" en hij zag haar in het nog ernstig gelaat. „En??"

„Het heeft me sterk geboeid."

„Maar toch niet vastgehouden, niet meegesleept ?"

Lena kleurde, omdat hij haar sterker geloofde, dan ze was.

„Meegesleept? Dat juist niet, want dan zou ik moeten twijfelen, maar "

„Nu? Er is veel, wat zoo waar schijnt in dat boek, niet waar? Ook wel wat waar is."

„Helaas ja, we moeten het bekennen tot schande van de christenen. Als menschen ons doen twijfelen,

Sluiten