Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dat huwelijken soms uit berekening, door familiedwang gesloten werden, was een groote treurige waarheid, die ze kende, zooals ze ook wist, dat er menschen waren, die stelen en moorden.

Dat was iets, dat ver af was, dat in haar kring niet gebeurde dat gewone menschen niet deden. Haar gedachten over het huwelijk waren, zooals haar eigen reine, door het zwarte uit het leven nog niet besmoezelde natuur haar die ingaf. Ze dacht als het kind, dat vertelt: „Oom en tante trouwen met elkaar, omdat ze zoo heel erg veel van elkaar houden."

Vleugjes van bekoord zijn, van zich zelf overgeven aan dat zoete, dweperige, die liefdetjes als Aprilzonnetjes, had zij nooit gekend.

Voor haar was er alleen liefde, dat alles beheerschende, waaronder je zelf machteloos bent, dat je niet kunt opwekken, als het er niet is en niet kunt wegdringen, als het je vast pakt; dat in je leven komt om het innig en diep te maken, zoodat alles anders en heerlijker wordt of het te veranderen in een somber, gelaten voortgaan op den levensweg tot je moe aan het einde komt, waarnaar je verlangd hebt. Liefhebben, beminnen, dat was zoo machtig, zoo alle vermogen van je gansche wezen eischend, dat het hart maar kracht heeft om éénmaal zulk een sterk zieleleven te ontwikkelen, gelijk het zaad slechts één keer kiemt.

Dat dominee Basser in de termen viel van „een goede partij" voor haar, het was onmogelijk, dat Lena

Sluiten