Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Vragensmoede!" Dat was het laatste gesprek, toen had ze geen schroom gekend.

Maar daarna.... Basser huiverde.... toen was die scène met Gerda geweest.

Misschien vond menigeen het overdreven, dat die ééne klap hem zooveel had gekost, menig vader sloeg er op los in verluchting van drift.

Maar voor hem was Gerda ook meer en iets anders dan voor zoo veel anderen hun hok met bengels. Maar sedert dien avond was Lena anders, niet voor het kind maar voor hem.

Ze was weggesneld naar boven als kon ze het niet zien. Ze strafte zelf ook, als het noodig was. Het was de eerste klap, dien Gerda voelde. Het kind was snikkend in zijn armen gesneld en had met traantjes in de verschrikte oogjes om kusjes gevraagd, maar Lena had hij van zich gestootcn. Het kind had ze onstuimig gekust, voor hem had ze geen woord gehad. Wist ze dan niet, zij niet, dat hij het niet uit boosheid deed, maar omdat het moest. Zij vond hem hard, hij had zich vernederd in haar oog.

IX.

Lena zit in de huiskamer, een brief aan Mien half af voor zich. Haar pen rust, maar telkens maakt ze haaltjes boven het papier om te beginnen, maar geen regels komen.

Sluiten