Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De gedachte hem terug te zien, het drukkend dwangbuis weer aan te trekken, had ze afgeschoven, dat kwam later. Af en toe had ze hem een kort briefje geschreven, dat Gerda ongeloofelijk at en de uitslag langzamerhand verdween, briefjes vol van het kind en eindigend met: „een kusje van Gerda en de groete van mevrouw Basser.

Uw Dw.

Lena Glaner."

Nu ze kalmer was, viel het haar niet zoo moeilijk gewoon te zijn tegenover Basser, die zelf deed, alsof ze altijd op een afstand van elkaar hadden gestaan, alsof hun levenscirkels elkaar niet hadden geraakt. Ze wenden aan dat oppervlakte-leven, het viel niet zoo op, nu het niet onmiddellijk volgde op den heerlijken karakter-omgang van vroeger. De gouden keten van hun samenleven was niet verder geschakeld en het eind lag zoo ver, dat ze er niet op letten, hoe ze nu met vergulde schalmpjes opnieuw begonnen. Slechts als een ringetje brak, zagen ze, dat het valsch was.

Ze zaten koffie te drinken, toen de post kwam en Betje brieven binnenbracht en aan dominee gaf. Basser zag ze na en reikte Lena een vierkant heerencouvert over met een forsch geschreven adres. De hand was hem onbekend.

Hij las zelf zijn brieven en Lena had vrijheid den haren te openen. Toch zag hij, hoe onder het lezen plotseling een gloeiend rood over haar wangen trok,

Sluiten