Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

je tante wil natuurlijk ouk veel liever een nichtje hebben dan dat een vreemde in haar huis omdribbelt. Denk nu maar niet zoolang na en schrijf gauw, dat je komt. Je tante laat je vooral hartelijk groeten.

Je Oom Jan."

Die luchtig fladderige zinnetjes, wat schokten ze Lena, hoe onbarmhartig schudden ze haar op uit de valsche rust.

Ze had zich zelf gepaaid met de gedachte, dat het wel gaan zou, dat ze toch blijven kon.

Daar stond weer de vraag, die haar al zooveel strijd baarde, de vraag van blijven of gaan, haar aan te staren, als twee doordringende oogen, waarvoor men siddert en waarin men toch aldoor moet kijken.

Ze moest zich alleen voelen, beneden was ze niet veilig-alleen, daar kwam Betje, daar kon Basser komen. Naar haar eigen kamertje, waar niemand haar zou overvallen, vluchtte ze. Ze kon niet buigen, niet knielen, niet schreien.

Krampachtig de klamme vingers ineen klemmend,

het gloeiend oog omhoog geslagen, stond ze daar

en de toegeschroefde keel nokte: „O God wat moet

ik doen? Ik kan niet gaan, ik kan niet blijven.

Als ik ga, dan komt er een eind aan dat strijden,

want ik zal nooit overwinnen, de liefde is sterker dan ik.

Sluiten