Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ten zucht ontsnapte beider borst en ze zagen de kleine weer inslapen, maar minder blauwwit dan zooeven en Lena geloofde, dat de pols sterker werd.

XIII.

Weken waren voorbij gegaan, weken wel van zorg en angst, maar ook van blijde dankbaarheid bij het langzaam winnen der krachten. Hoe weldadig was het geweest te zien, dat Gerda's oogjes levendiger werden, hoe ze telkens naar iets vroeg, waaraan ze tot nu toe niet had gedacht, hoe ze eerst een kwartiertje op paatjes schoot mocht zitten en zoo telkens langer op kon blijven. Het was een herleven geweest van den vader met het kind.

En nu speelde ze al weer op een luw zonnig plekje een stil spelletje met haar pop. Haar wangetjes waren nog wel smal, maar het lieve blosje van vroeger kleurde ze reeds weer.

Lena en Basser waren bij haar, Basser vlak naast haar in het gras, Lena had zich op den drempel der veranda neergezet en leunde met het hoofd tegen den houten stijl van het hekje.

Met een geheel andere uitdrukking dan van dankbaarheid zag ze op het gezonde kind neer.

Ze had gedankt, vurig, evenals ze gebeden had, voor hem, den vader. Geen blijdschap echter vervulde haar hart. Ze zag er moebleek en mat uit en

Sluiten