Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kinderen van hun Vader, des te blijder gaven ze den draad om hun leven te besturen in Zijne hand en letten slechts op, waarheen Hij hen leidde.

Het antwoord lag in beider hart als klaar, een drang van buiten was echter nog noodig om hen te doen spreken. Niet voor elkaar. Ze voelden, ze wisten het, de een van d' ander. Maar ieder voor zich had nog niet het beslissend woord gesproken. Twee brieven uit de heigemeente hadden hen voortgedrongen, dichter bij den te nemen stap. Open lag dus nog de vraag, die antwoord eischte. Steeds was hun bede, als ze te zamen baden of ieder voor zich het hart wachtend naar boven neigde, om het volle licht, om duidelijk te zien op den weg hier op aarde.

Het was op een morgen, toen ze, nadat Ammerberg den bijbel had dichtgeslagen, nog even aan de ont bijttafel bleven zitten, dat Betje klopte en onder de brieven, die ze binnen bracht ook een onzeker danserig adres was van een werkhand.

„Heiveld. Elise, zou deze brief?"

„Het licht laten vallen in ons overleggend hart. De gevolgen van den stap kunnen zoo groot zijn, geen wonder, dat we aarzelen. Maar doe gauw open."

Ammerberg ontcijferde woord voor woord het knoeierige schrift in verleerde schoolkind preciesheid.

„Och, domenee, ik nem de freijigheid om een brief an uwedeles te schrijven, ik kan wel niet zo best met de pen voort as met de schop, maar ik hoop as dat uwedeles het wel zal begrijpen. Siet u domenee, ik wou dan zoveel as vraage of uwedeles assublieft

Sluiten