Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

die je droevig maakten. Maar dan komt er soms op eens iets, dat van buitenaf luid en schel je toeschreeuwt wat binnen in je gefluisterd wordt. Dan klinken die stemmen samen en moet je hooren, dan weet je het voor goed En zoo'n stem heb ik van middag vernomen bij vrouw Jelles. Nu klinkt het in mij: „Je gaan naar Heiveld is een mislukking. Je hebt je offer voor niets gebracht.""

„O, ze weten het niet, de menschen, hoe ik snak naar een blijk, dat ze ons liefhebben. Ik voel me eenzaam onder allen, omdat er geen een is, die mij kent, zooals in een gedrang van een volksfeest. Het joelt druk om je heen, rondom menschen en toch ben je alleen. Liefde draagt je als op sterke armen. We leven nu al maanden met Heiveld samen, maar Heiveld draagt ons niet.

En toch heb ik mij gegeven met al wat ik heb. Ik hoopte met jou een weldaad te zijn voor het dorp, ik dacht, dat God ons daartoe riep. Maar hoe kunnen we ten zegen zijn, als ze ons niet liefhebben, hun harten keeren zich niet tot ons om te ontvangen. Overal waar ik kom staat ons rijkzijn als een hinderpaal voor me. Mijn woorden hebben geen kracht, omdat we niets weten van hun leven en makkelijk praten hebben. Nog niemand was dankbaar voor wat wat we gaven, ik meen echt dankbaar, zoodat het hart zich keert tot den gever. Als ze onze gave hebben, mogen wij heen gaan. We moeten geven, ze hebben er recht op. En als we het doen, zeggen ze achter onzen rug: „„ze kunnen het best wachten, ze

Sluiten