Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het Hemelsche er in te gieten, maar menschenkraeht schoot te kort.

Haar vurig gebed droeg hem, ze voelde drang van Boven in zich voor gebed tot overwinning, het was alsof iemand haar deed bidden. Op eens keerde Marks zich tot haar, zijn oogen gleden neer. Dat had ze hem nooit zien doen. Bedeesd-zacht klonk zijn vraag: „Wilt u voor haar bidden, u kunt bidden."

Toen sloeg hij even het oog op, een moment zag Elise er in. Het was een blik tot in zijn innerlijk zijn. Het trilde in haar van intense meevoeling.

„Wil je dan probeeren met ons te bidden?"

Ze wachtte geen antwoord, maar knielde. Marks boog ook de knie. Kort was haar gebed, maar men voelde het met onstuimigen drang uit haar geprangd hart opkomen.

„Amen," voegde ze langzaam toe, alsof ze met de bede was opgestegen en neer moest dalen tot in de aardsche werkelijkheid.

Marks was al overeind.... hij zag naar het kind, .... of de verhooring kwam.

Zijn vrouw schreide achter de handen, Elise ging weer waken over Dina.

Het was stil in het kleine kamertje, dat vol spanning van angstig wachten hing. Buiten loeide nog de storm. Nu er niet meer te doen, enkel te wachten was, dacht Elise aan Hubertus. Hij moest lang thuis zijn, misschien nat en moe.

Hij vond haar niet om hem te verkwikken met warme thee. Hij zou in zorg zijn over haar. Ze

Sluiten