Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

als een ander verdriet heeft. Je moest je schamen, had liever op Anneke gewacht, dan was ze niet alleen geweest."

De kinderen gingen haastig aan het schrijven, verbluft, dat het zoo verkeerd uitpakte. Meester klopte Anneke bemoedigend op den schouder en gaf haar werk op. „Meister van Pett'n is toch zón'n göen man, hii kiek zoo vrèndlek," dacht Anneke, terwijl ze met moed begon.

Dien middag kwam meester van Petten bij „Kiek in 'n esch" en stond een heele poos met Dika alleen achter 't huis te praten. Toen hij weg was, hoorde Anneke moeder erg op Gerrit brommen. „Gait, aorij 't weer dóet, dan kreij der 'n pokkelmaol') op."

Na dien tijd liep Gerrit nooit meer weg, maar als Anneke niet mee kon, gaf hij haar een stomp, dat ze met een snok vooruitstolperde of hij grauwde: „Tóe dan, maak wat an."

„Wocht maer," fluisterde Anneke wraakzuchtig. Terug stompen kon ze niet, ze kon niet tegen Gerrit op, maar toen hij weer een eind vooruit was, trok ze de klompen uit en sloop hem op de kousen na. Op eens zette ze haar nagels in zijn nek en krabde, dat er bloedstriemen op kwamen.

„Valsche hekse," schreeuwde Gerrit en ranselde haar flink af, al probeerde Anneke hem te schoppen. In triomf liet hij aan de jongens op school zijn nek zien. „Dat hef Ann'ken edaon" en allen riepen schande over „zónne valsche katte as Ann'ken was."

') een pak slaag.

Sluiten