Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bak met aardappelen kwam op haar magere knieën. Het was een groote bak, heelemaal vol, één voor één al die aardappelen te schillen, dat duurde lang en de bak drukte zoo. Af en toe, als moeder in huis was, zette ze hem even weg. Maar eens zag Dika het toch en vroeg: „Wat nón Ann'ken, nich luier'n, de aerappel meutt ') op 't veur."

„Och, möed'r, 't is zoo zwaor, 'k beröste mii maer efkes, 't drok zoo op de knéë."

Dika zuchtte. „Kiend, kiend, wat mut er toch van dii word'n, maer 'k zal dii efkes help'n."

Dika schilde met haar groote handen gauw een bak vol, twee tegen Anneke één.

„Möed'r, zol ik 't ook wal zoo gaauw lèr'n?"

Ze zuchtte bij de gedachte aan al de aardappelen, die ze nog schillen moest, voor ze zoover was. Met een gevoel van verlichting tastte ze in den bak rond, maar voelde niets dan week-koele schillen.

,,'t Is ook nog maer 'n kiend, 't kan 't nichte helpen, dat 't nich staarker is, maer 'n aarm mensche mós ginne slokke kiender kriegen, dée past oens nich," mompelde Dika.

Al het buiten loopen gaf echter niet veel, Anneke klaagde steeds over de zij en werd al scheever en scheever. Teun en Dika zagen het wel, maar wat viel er voor arme menschen aan te doen. ,,'t Was zwakte in de ruggestreng en daor was jo 2) toch geen kroed veur ewassen."

moeten.

*) immers.

Sluiten