Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ann'ken, wiste *) mii nón es in de kruykaore schoev'n?"

„'k Mut naei'n, Dina."

„Efkes maer, jao? Efkes döf '-) 't wal, dów naeis jo ook nich altied deur."

„Nón, heel efkes dan," en Anneke zette met een forschen hijsch het zware kind in den wagen.

„Hé jao, Ann'ken, nog harder, net zoo harde as Gait 't dut."

Anneke draafde zoo hard ze kon, hijgend in de hitte. Telkens zag ze even om naar broer, zijn paars mutsbolletje was nog bij de bank en hij kraaide van schik, als ze met Dina voorbij liep. Maar toen kwam op eens de „pien in de zied" en ze liet de boomen zakken.

„Hè, Ann'ken nón al nich mèer?"

„'k Kan nich mèer, 'k hebbe pien in de zied."

„Schoev' mii dan nog efkes weer nao 't hoes, wiste ?"

„Zachjes dan."

Anneke liet zich op haar bankje neerzakken en nam het boezeroen weer op. Al gauw kwam Dina echter weer zeuren om gekruid te worden.

„Tóe Ann'ken, nog éénmaol, 't gung zoo mooi."

„Née, nón mut Ann'ken naei'n."

„Née, umdaste nich wis kruj'n."

„Umda'k piene in de zied kriege."

„Nón heste toch gin piene mèer."

,,'k Zegge dii jo van née."

') Wil je. •) Durf, mag.

Sluiten