Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

't 'n handjen te géev'n. Dina kiek ook völ flienker oet de eugkes, 't is 'n roes. Wat toch 'n verschil tusschen twee kiender. As k Dina maer efkes zwart ankieke, dan begient 't al te huul n, maer zukke bocheltjes ziend aait 'n betjen hard."

Dina kuste haar vader en vlijde haar kopje lekker tegen zijn schouder.

„Vaad'r, 'k hadde Ann'ken wal 'n betjen eplaogd, daorum sleug 't mii."

„Dat dut er nich an tóe, 't döf dii nich slaon, gao maer nao Ann'ken, dan zal 't dii ofkuss'n." Teun liet zijn meisje van den arm zakken en zag haar naar de bank gaan, de roode lipjes vooruit gestoken om den kus te krijgen, maar Anneke stootte

haar ruw weg.

„Ik kusse dii nich of, 'k wil 't nich."

„Zónnen stiefkop," grauwde Teun en greep Anneke bij den arm om haar het sikkestalletje in te duwen. Ze hoorde, toen het deurtje achter haar toegeslagen was, het grendeltje er op schuiven.

„Ziezoo, daor kanste zitt'n, totdaste ofkuss'n wis."

Vaders stap met Dina's kleine klompstapjes er achter hoorde Anneke langs het huis gaan, al verder en zachter, zeker naar het land en broertje ook mee. Alleen zat ze dus in het stalletje opgesloten, ver van allen af. Het was maar net een gangetje tusschen den muur en het schebberige beschot. Het ovale etensgat, waar anders de sikkenkop doorstak, was leeg en ze keek er door op het mesterige stroo. De sik stond buiten aan den wegkant.

Sluiten