Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Waor zol vaad'r wèën, de deure zit vaste." Ze probeerde toch nog even tegen beter weten in.

„'k Wus 't wal, stief tóe." Haar wang gloeide weer op. „Zol Dina dan niks veur mii zegg'n. Vaad'r zèe 't kwam der nich op an, dat 't mii eplaogd hadde, ik moch èm nich slaon. 't Kwam der nich op an, 't döf mii wal plaog'n." Ze kneep de magere vingers samen, sloeg de oogen, die dreigend gloeiden, brutaal op, alsof haar vader voor haar stond. Maar er was niets dan de grauwbruin vermolmde zolder met spinrag tegen de balken; de witte muur vuil bespat en beveegd, de kram waar de ketting aan vast moest gezet, 't Was leeg en stil in het stalletje.

„Zol vaad'r naor 't land wèën, Dina en Jantjen ook. Wisse wal. En ik alléenig in hoes."

De gloed brandde weer van binnen. „Dat zol vaad'r met Dinaatjen nich edaon hebb'n, née dat zol hii nich." Op eens vloog ze naar het deurtje, botste er driftig met den klomp tegen. Het klepperde even, het grendeltje buiten tekkerde, maar toen werd het weer stil in het stalletje, buiten en in huis. Overal stil tot ver rondom. Tranen schoten haar in de oogen en luid begon ze te snikken met haar schort voor de oogen.

„Ze hebt mii alléenig elaot'n en op eslött'n. 'k Kan der nich oet, nums heurt mii. O, Dina, daste nón gin word veur mii spreks, ik hadde dii toch ekrujd, totda'k piene in de zied hadde, ik kón 't nichte helpen, da'k nich mèer kón."

') zeker. Strijd

14

Sluiten