Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Daar klonk een stap, die naar het huis toe kwam. Anneke sidderde. „Vaad'r....? Née, gelukkig." De stap kwam dichter bij. „'t Is móed'r, jao veur de koffie, op de tripkes." ') Smeekend snikte ze: „Móed'r, móed'r, haale mii der oet."

Het grendeltje werd afgeschoven, het staldeurtje ging open, het blijde licht van buiten vloot in het hokje. Dika keek Anneke met meewarige oogen aan en zag de tranen op haar angstig gezichtje.

„Kiend, waorum zienste dan ook zoo stiefköppig, waorum wiste Dina dan ook nich ofkuss n. Dów mus nich zoo stief wèën, dat maakt dien vaad r heilig." 2)

„O, móed'r, vaad'r hef mii eslaag'n um Dina, ik kan èm nich ofkuss'n."

Vrouw Jalink stond even in het stroo te kijken, alsof ze Anneke vergat. „Vaad'r hef dan toch geliek, Ann'ken is aveguun-stig 3) op Dina," zei ze.

Toen keek ze weer naar het afgematte gezichtje van haar oudste, haar eerste kind, waarmee ze zooveel getobd had en legde troostend haar arm om

Anneke's schouders.

„Kom, mien kiend, dów mus nich aveguunstig wéën op Dina, 't is nog zoo klein, kus èm maer of. Dina kón 't toch nichte help'n, 't hef wal twéemaol evraogd, of vaad r dii de deure los wol dóen."

Anneke leunde in haar moeders beschermenden

*) soort van klompen voor vrouwen. 2) kwaad, 3) jaloersch.

Sluiten