Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

inschonk en ze zorgde altijd voor goed heet, daar hield hij van.

„Danke dii, Ann'ken," zei hij dan, „dów kan stoch zukke lekkere koffie zett'n."

Ze wist wel, waarom hij altijd Zaterdag's avonds kwam, dan was Dina thuis, die zoo vroolijk was. Altijd had ze wat te vertellen uit het dorp en haar stem klonk zoo helder en prettig, dat je van zelf luisterde en alle narigheid vergat. Teun noemde haar „ne snapkouse" en lachte er bij. Geen wonder, dat Harm haar graag mocht, ze was zoo'n gulle frissche meid met een paar klare kijkers, die alles zagen. Anneke hield nu ook van haar en verlangde op stille regenmiddagen naar haar gezellig gekeuvel.

V.

In gemoedelijke Zondagsrust zaten ze bij „Kiek in 'n esch" voor 't huis. Gerrit hield den arm om zijn meisje geslagen. Teun en Dika waren er recht mee ingenomen, dat Gerrit „zoo'n best maek'n hadde nömm'n; 't hadde hoenderd guul'n in 't jaor met verval en waschgeld der bii en 't diende nón al veur 't véerde jaor bii d'n burgemeister." Ze zaten een eindje verder op de bank naast Jan, nu ook al een fiksche schooljongen. Hij speelde met zijn hond en leerde hem kunstjes. Harm zat op het puntje, Dina en Anneke er schuin voor. Zachte gloed van de

Sluiten