Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

op, die achter om „het loshuusken" ') heenboog, ze hoorde ze praten en Harms naam noemen.

„Nón Ziene, 'k leuwe dat Haerm en Dina 't te hoope ook wal weet."

„'t Zol mii nich spiet'n. Dina is ne fiksche dèerne met 'n göeën inbörs."

»'k Leuwe ans waorlik, dat Ann'ken zich nog wal in 't heuwd haalt, datte um 'èm koemp. Maer Haerm zal wal wiezer wèën, hii kan nog wal better krieg'n as zó'n mismaakt schruumpelken. 't Is veur n'n jong'n ook nich um te begèr'n."

„Och, Hanna, wat za'k dii zegg'n, Ann'ken wéét 't wal van Haerm en Dina, maer 't is veur Ann'ken wal naar, dat 't zoo króm is, 't hef toch ook ginnen törf, 2) waor 'n ander 't herte hef zitt'n. 't Is wal 'n luk 3) stug, maer ans wal goed."

„Jao, stug is 't, waorum wol 't nich met oensgaon, 't is altied zoo in zich zöll'n.''

„Misschien koemp 't wal, umdat 't zoo "

De stemmen klonken verder weg, de laatste woorden onduidelijk.

In het donkere klimophutje zat Anneke. Heete tranen drupten tusschen haar magere vingers door, die ze in schaamte voor het gezicht drukte. Ze snikte» dat het wrakke bankje schudde. De waarheid was zoo hard gezegd. Ze wist het veel te goed, dat Harm om Dina kwam, ze misgunde het haar niet. Ze was zelf immers toch te zwak voor de boerderij en Harm had „het spul" van zijn vader te wachten. Zij was

') Priêeltje. ') Turf. n) Beetje.

Sluiten