is toegevoegd aan uw favorieten.

Strijd

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

immers niet als andere meisjes, ze kon niet mee doen. Dina paste veel beter bij den grooten gezonden jongen. Ze wist wel, dat de jongens haar links lieten liggen en haar niet meetelden. Maar dat ze te leelijk was „um te begèr'n, 'n mismaakt schruumpelken," had ze zich nooit bekend.

„Haerm zal wal wiezer wèën" en ze moest de tranen weer afvegen.

„Maer ik kan 't toch nichte help'n, 'k hebbe mii zöll'n toch nich emaakt. 'k Was toch ook eerst rech van lief en léed'n. Waorum bin ik dan ans as d' andern, waorum mós ik word'n ak bin. Dat kan

gin mensche help'n, maer.... dat " Ze zag op

door het poortje heen, naar de lucht, die vroolijk blauw was. In haar oogen kwam de gloed, waarmee ze naar het dichte deurtje in den sikkestal had gestaard.

„Waorum mós ik veur altied oengelukkig word'n. Te mismaakt um an te kiek'n, te mismaakt um van te hool'n. Almaole hebt ze léever Dina."

Dreigend keek ze naar boven en balde haar vuist.

„Ann'ken, waor zitste toch, koemste bootrams ett'n?" klonk het op eens.

„Jao," riep ze verschrikt en veegde de tranen weg.

„Ann'ken, heste huuld," vroeg Dina „dów zeugs zoo wit."

„Gek kiend, ehuuld, 't koemp van de hette, wat zó'k te huul'n hebben."