Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Zoo, vertel me nu eens wat er aan scheelt, ben je al lang ziek?"

„Al van Januari af."

„Je geeft bloed op?"

„Jao dokter, maer nich völ."

„O, née," viel Dika haastig in, „'t is met opgéev'n nich slim mèer, dat bettert al mooi. Kiek dokter, ik zal 't ów zegg'n, wat 't met Gait is. Hii hef ginne kwaole, hii was altied gezoend en staark net as ikke. Hii gung op 't fabriek, op de iezergieterieö en altied kribbe op 't werk, niks was ém te völle. Daor hadden ze 'n zwaor stuk iezer, dat ze nich verhanteeren kónn'n. Gait kwam der bii en zèë „wat zol dat nich könn'n, jongens" en met éen, dat hii reup één, twéé, drée, zatte de schöelder der an. Daor heffe zich an verbeurd, want töe kwam in éenmaol 't blóed. De dokter zèe van 'n örken ') esprong'n in de longe. Hii is nich zéek, as dat örken maer nich kapot was. En 't zol ook wal bettern as 't maer wat zachter was in de natuur."

„Zoo, zoo," was alles wat dokter Harte antwoordde, terwijl hij ernstig voor zich bleef staren.

„Née, zéek zien 'k nich, gezoend van herte," bevestigde Gerrit met overtuiging.

„Geef me je pols eens en dan wil ik je onderzoeken."

„Jao, dat's 't beste."

Vol blijde spanning zagen Dika en Anneke toe, dat de jonge dokter zooveel attentie aan Gerrit deed.

') adertje

Sluiten