Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ben je niet moe geworden? doe je goed maar weer dicht."

„Ne kwaole is 't nich, wal dokter?" vroeg Dika en schudde van neen achter de bedsteedeur. Harte keek haar ernstig aan en antwoordde:

„Het wondje moet zich sluiten, ik zal iets voorschrijven."

,,'k Zal ów efkes help'n, Gait," zei Anneke en boog zich naar hem over om zijn goed dicht te knoopen. Harte keek toe. Dat teerbleeke gezicht met twee groote oogen, die hem opgewonden aankeken, toen Gerrit weer rustig lag, beviel hem niet.

„En wie verpleegt den zieke?" vroeg hij.

„Dat is mien werk," antwoordde Anneke gretig.

„En 't géet aer best of, 't hef der d n rechten slag van, dokter. Móed'r is drok met 't werk en Ann'ken is altied veur mii klaor."

Harte zag een blij rood over haar trekken glijden, terwijl ze de oogen verlegen neersloeg.

„Maar wordt het je niet soms te zwaar, Anneke?"

„O née, dokter, in 't g'heels nich, 'k bin staarker as 'k lieke."

„Heeft de vorige dokter nooit van het ziekenhuis gesproken? Daar heb je alles tot je dienst, een ledikant is ook frisscher dan een bedstee. Ik kan wel begrijpen, dat je liever in je ouderlijk huis ziek

ligt, maar het zou je zuster wel te zwaar kunnen

worden. Denk er eens over, ik kom gauw terug."

Teun liet den dokter uit om buiten vragen te kunnen doen, die Gerrit niet hooren mocht.

Sluiten